Na ongeveer  8 weken kwam hij bij ons thuis in Rotterdam en hij was al heel snel gewend aan zijn nieuwe omgeving. Hij was een echt wandelhondje. Mijn vrouw en ik hebben  samen met hem enorm veel kilometers afgelegd. Ik was reeds in de V.U.T toen Tommy bij ons kwam en dus was er voor een wandeling altijd wel voldoende tijd. Altijd als ik mijn schoenen pakte,stond Tommy al voor de buitendeur te wachten. Wij gingen ook vaak met de auto naar bijv.: de Veluwe of Noord-Brabant om daar een lange wandeling te maken. Ook in de vakanties ging Tommy altijd mee. Ook als we naar het buitenland gingen, was Tommy van de partij. Het vervoer in de auto was nooit een probleem.Hij lag altijd prinsheerlijk op de achterbank in zijn mand,hoe lang de tocht ook duurde. Aan dit betrekkelijk goede leventje voor ons drieen kwam helaas een einde toen mijn vrouw in juli 2004 na een ernstige ziekte overleed. Samen,Tommy en ik dus , hadden wij niet veel zin om met de auto lange afstanden af te leggen en beperkten wij ons tot de groene gebieden in de buurt van Rotterdam,zoals het overbekende “Kralingse Bos”.Naarmate Tommy ouder werd ,had hij steeds minder zin in lange wandelingen. Dat gaf hij  ook duidelijk aan door bijv.: onder een schaduwrijke boom op zijn achterste te gaan zitten en mij aan te kijken alsof hij wilde zeggen: ‘’Baas,als je nog verder wilt,ga je maar alleen, ik wacht wel tot je me weer komt ophalen’’ .  De laatste drie jaar heeft Tommy nogal getobd met zijn gezondheid. Eerst vocht achter zijn longen, daardoor benauwd en veel hoesten.  Door gebruik van plaspillen en tabletjes om zijn hartje te stimuleren, is dit gelukkig helemaal overgegaan. Daarna voor ¾ doof en minder zicht door staar. Het laatste halfjaar van zijn leven kreeg hij slecht werkende nieren, daardoor veel drinken en dus ook veel plassen.  Tenslotte in de laatste 3 maanden van zijn leven 2 of 3 x een hersenbloeding. Gevolgen: kopje een beetje scheef en vooral de laatste weken erg wankel op zijn pootjes. Zijn toestand verslechterde steeds meer. Eerst bijna niet meer willen eten en ook het drinken werd steeds minder. Ook kon hij de laatste paar dagen niet meer gemakkelijk overeind komen.

Op mijn verzoek en met haar instemming heeft mijn dierenarts op woensdag 2 juli 2008 s’ ochtends om 11 uur Tommy in zijn eigen omgeving bij mij thuis zacht laten inslapen.
Maar nu ik dit zit te schrijven, enkele dagen later, merk ik dat ik nu al zijn gezellige aanwezigheid mis en ook de wandelingen, die ik met hem maakte.